موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران 2588-6355 12 4 2024 02 20 The Effect of Parenthood on the Length of Matrimonial Unions in Iran تأثیر فرزندآوری بر طول مدت ازدواج در ایران 553 572 95148 10.22059/jisr.2023.355720.1384 FA فاطمه ترابی گروه جمعیت‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران. ایران سمانه رنجبری بیوردی گروه جمعیت‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-4311-1889 Journal Article 2023 02 20 In rec​ent years, there has been a notable increase in the number of divorces, with a considerable proportion of these occurring within the term of a few years of marriage. Diverse socioeconomic, demographic, and psychological elements can impact the duration between an individual's marriage and divorce.This study aims to examine the potential impact of reproduction, a demographic variable, on the length of matrimonial unions. Given the normative and institutional emphasis on the family-oriented model of child-rearing in Iran, it is anticipated that the presence of children will have a significant impact on the longevity of matrimonial unions.<br />To study this issue, a statistical analysis was conducted on 2139 women who were referred for divorce to official offices in centers of provinces of Iran (excluding Tehran) between the years of marriage and the number of children. The analysis was based on secondary data from the marriage and divorce survey (2017-2018) and utilized statistical methods including multivariate linear regression and comparison of means.<br />The statistical analysis in this article incorporated control variables such as marriage and divorce, which pertained to individual characteristics. The findings from the multiple linear regression analysis indicate that there is a positive correlation between the number of offspring and the duration of marriage. 54% of the variance in the dependent variable can be accounted for by this unique variable.<br />The offspring, regarded as unique assets of the marriage, appear to contribute positively to its longevity. Subsequent research endeavors may enhance our understanding of the significance of children as a cornerstone of the family unit in strengthening matrimony through an investigation into the prevalence of divorce among children in Iran. در سال‌های اخیر، طلاق روندی روبه‌افزایش داشته است و سهم چشمگیری از طلاق‌ها به ازدواج‌هایی اختصاص دارد که سال‌های زیادی دوام نمی‌آورند. فاصلۀ زمانی میان ازدواج تا طلاق می‌تواند از عوامل مختلف اقتصادی، اجتماعی، جمعیتی و روانی تأثیر پذیرد. در این پژوهش، نقش فرزندآوری به‌عنوان یک عامل جمعیت‌شناختی در طول مدت ازدواج بررسی می‌شود. با توجه به اینکه در ایران، پرورش فرزندان از نظر هنجاری و نهادی از الگوی خانواده‌محور پیروی می‌کند، انتظار می‌رود وجود فرزندان تأثیر زیادی بر تدوام ازدواج داشته باشد.<br />برای مطالعۀ این موضوع، با استفاده از تحلیل ثانویۀ داده‌های پیمایش ملی ازدواج و طلاق (1396-1397) و به‌کارگیری آزمون‌های مقایسۀ میانگین‌ها و رگرسیون خطی چندگانه، رابطۀ بین تعداد فرزندان و طول مدت ازدواج در بین 2139 زن مراجعه‌کننده برای ثبت طلاق به دفترخانه‌های رسمی مراکز استان‌های کشور (به‌جز تهران) تحلیل شد.<br />در این مقاله، عوامل مرتبط با ویژگی‌های فردی، ازدواج و طلاق در تحلیل‌های آماری گنجانده شدند. نتایج تحلیل رگرسیون خطی چندگانه نشان داد پس از تعدیل سایر ویژگی‌های زنان، طول مدت ازدواج با افزایش تعداد فرزندان افزایش می‌یابد. این متغیر به‌تنهایی 54 درصد از واریانس متغیر وابسته را تبیین می‌کند.<br />به‌نظر می‌رسد وجود فرزندان به‌عنوان سرمایه‌های خاص ازدواج، تأثیر مثبتی بر به‌تعویق‌انداختن طلاق دارد. مطالعات آینده می‌توانند با بررسی نقش فرزندان در وقوع طلاق در کشور، تصویر جامع‌تری از اهمیت فرزندان به‌عنوان یکی از ستون‌های خانواده در تحکیم زندگی مشترک والدین ارائه کنند. https://jisr.ut.ac.ir/article_95148_a6b41cc54d34321e90f47101e39684e6.pdf