انتشارات دانشگاه تهران مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران 2588-6355 7 4 2018 12 22 Religiosity and Life Satisfaction in Iran دینداری و رضایت از زندگی در ایران 627 648 69725 10.22059/jisr.2018.270292.778 FA آرش نصر اصفهانی دکتری جامعه‌شناسی، مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران محمد روزخوش دکتری جامعه‌شناسی، پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات پویا دریس دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی، دانشگاه تهران Journal Article 2018 08 27 Life satisfaction has received considerable attention in scientific research during last decades. This paper addresses the relationship between life satisfaction and the level of religiosity in Iran. Using the data from the third wave of national survey of Iranian values and attitudes, this paper investigates the effects of religiosity dimensions including faith in God, personal prayer and mosque attendance on the level of life satisfaction. The national survey was conducted in 2015 with a national sample of 14,906 participants including both urban and rural population by ministry of culture and Islamic Guidance. Unlike previous studies, results indicate that difference in life satisfaction among Shiites and Sunnis is not statistically significant. In addition, findings of the regression models show that, at the national level, all three variables of trust in God (Tavakol), daily prayer, and mosque attendance have a direct positive relationship with life satisfaction. However, if the sample of the research is confined to the province of Tehran, such a relationship cannot be verified. It is concluded that this difference in the findings may be due to statistical constraints or the lack of proper knowledge regarding the relationship between religiosity and a sense of life satisfaction in the Iranian society. احساس رضایت از زندگی و عوامل مؤثر بر آن، از موضوعات مورد توجه محققان در شاخه‌های مختلف علمی بوده است. در میان عوامل مختلف، به باورها و اعمال مذهبی به‌عنوان یکی از عوامل تأثیرگذار بر ارزیابی مثبت از شرایط زندگی پرداخته شده است. بر همین اساس، این تحقیق به بررسی ارتباط میان رضایت از زندگی و سطح دینداری در جامعۀ ایران می‌پردازد. با استفاده از داده‌های موج سوم پیمایش ملی ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان، اثر متغیرهای توکل به خدا، پایبندی به نماز و حضور در مسجد، به‌عنوان مؤلفه‌هایی از دو بعد اعتقادی و مناسکی (فردی و جمعی) دینداری بر میزان احساس خوشبختی افراد به‌وسیلۀ مدل رگرسیونی مطالعه شد. نتایج نشان می‌دهد میزان احساس خوشبختی در ایران، در میان شیعیان و اهل تسنن تفاوتی ندارد. به‌علاوه یافته‌های مدل‌های رگرسیونی بیانگر آن است که در سطح ملی، هر سه متغیر توکل به خدا، پایبندی به نماز و حضور در مسجد، با دینداری رابطۀ مستقیم و معنادار دارند. در نمونۀ کوچک‌تر استانی (استان تهران)، چنین رابطه‌ای تأیید نمی­شود و متغیرها ارتباط معناداری با احساس خوشبختی نشان نمی‌دهند. این اختلاف در یافته‌ها ممکن است ناشی از محدودیت‌های آماری یا نداشتن شناخت لازم از نحوۀ ارتباط میان دینداری و احساس رضایت از زندگی در جامعۀ ایران باشد. https://jisr.ut.ac.ir/article_69725_900964e044b0564a8c2ee1a7691865b6.pdf