انتشارات دانشگاه تهران مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران 2588-6355 مقالات آماده انتشار 2026 07 28 Living Apat Together and Duality in Childbearing: A Sociological Study on the Decision to Have Children in LATs Families زندگی جدانشین و دوگانگی در فرزندآوری: مطالعه‌ای جامعه‌شناختی در زمینه تصمیم به فرزندآوری در خانواده‌های جدانشین 108126 10.22059/jisr.2026.411223.1717 FA حمیده محمدزاده دکتری جامعه‌شناسی فرهنگی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران محمدامین کنعانی دانشیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0002-2081-9318 Journal Article 2026 02 14 This study focuses on childbearing among living Apart Together (LATs) in Iran and examines the duality of having or not having children, as well as the associated challenges. The research adopts a qualitative methodology based on Charmaz’s constructivist grounded theory approach. Data were collected through in-depth, exploratory interviews with 22 LATs (8 men and 14 women) and analyzed through three (Initial, Focused, Theoretical) stages of coding. The findings indicate that childbearing within LATs is not a simple individual decision but rather a complex, multilayered process shaped cultural, social, economic, and personal factors. Participants’ narratives reveal two contrasting perspectives: some regard childbearing as a social and familial necessity and accept it despite existing constraints, while others consider having children a personal choice dependent on individual priorities, career aspirations, and financial considerations. The main challenges identified include the heavy burden of parenting responsibilities - particularly for women - emotional and psychological vulnerabilities among children due to the absence of one parent, difficulties in childrearing without adequate support networks, and dependence on extended families. At the same time, some LATs develop innovative forms of parenting and family life by drawing on family support, long-distance communication, and lived experiences. The findings suggest that childbearing in LATs represents a highly challenging domain, situated at the intersection of traditional values, social transformations, and individual agency, requiring creative and flexible management strategies.<br /> This study focuses on childbearing among living Apart Together (LATs) in Iran and examines the duality of having or not having children, as well as the associated challenges. The research adopts a qualitative methodology based on Charmaz’s constructivist grounded theory approach. Data were collected through in-depth, exploratory interviews with 22 LATs (8 men and 14 women) and analyzed through three (Initial, Focused, Theoretical) stages of coding. The findings indicate that childbearing within LATs is not a simple individual decision but rather a complex, multilayered process shaped cultural, social, economic, and personal factors. Participants’ narratives reveal two contrasting perspectives: some regard childbearing as a social and familial necessity and accept it despite existing constraints, while others consider having children a personal choice dependent on individual priorities, پژوهش حاضر با تمرکز بر پدیدة فرزندآوری در میان همسران جدانشین در ایران، به بررسی دوگانگی داشتن یا نداشتن فرزند و چالش‌های مرتبط با آن می‌پردازد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر رویکرد نظریه داده‌بنیاد برساختی (چارمز) است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق و جستجوگرانه با ۲۲ نفر از همسران جدانشین (۸ مرد و ۱۴ زن) گردآوری و طی سه مرحله کدگذاری (ابتدایی، متمرکز، نظری) تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربة فرزندآوری در زندگی همسران جدانشین نه یک تصمیم ساده و فردی، بلکه فرآیندی پیچیده، چندلایه و متأثر از ترکیب عوامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و فردی است. روایت‌های مشارکت‌کنندگان دو نگاه متفاوت را آشکار می‌سازد: گروهی فرزندآوری را ضرورتی اجتماعی و خانوادگی دانسته و با وجود محدودیت‌ها به آن تن می‌دهند؛ درحالی‌که گروهی دیگر فرزند داشتن را انتخابی شخصی و وابسته به اولویت‌های فردی، شغلی و مالی می‌دانند. چالش‌های اصلی این خانواده‌ها شامل سنگینی مسئولیت‌های فرزندپروری (به‌ویژه برای زنان)، آسیب‌های عاطفی و روانی فرزندان به‌دلیل غیبت یکی از والدین، دشواری در تربیت و نگهداری کودک بدون شبکه‌های حمایتی کافی و وابستگی به خانواده‌های گسترده است. در عین حال، برخی همسران جدانشین با بهره‌گیری از حمایت خانواده، ارتباطات از راه دور و تجربه‌های زیسته، الگوهای نوینی از والدگری و زندگی خانوادگی خلق می‌کنند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که فرزندآوری در زندگی همسران جدانشین عرصه‌ای پُرچالش است که میان ارزش‌های سنتی، تحولات اجتماعی و عاملیت فردی در نوسان بوده و مدیریت خلاقانه و انعطاف‌پذیر را می‌طلبد. در عین حال، برخی همسران جدانشین با بهره‌گیری از حمایت خانواده، ارتباطات از راه دور و تجربه‌های زیسته، الگوهای نوینی از والدگری و زندگی خانوادگی خلق می‌کنند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که فرزندآوری در زندگی همسران جدانشین عرصه‌ای پُرچالش است که میان ارزش‌های سنتی، تحولات اجتماعی و عاملیت فردی در نوسان بوده و مدیریت خلاقانه و انعطاف‌پذیر را می‌طلبد.